Rabindranáth Thákur (Tagore)

 

Bengáli versek

 

 

 

 

Szép

 

                                                Mint platinagyűrű közepén gyémánt:
                                                         felhő borítja a horizontot,
                                                és egy résen át napfény árad a mezőre.
 
 
                                                                     Susog a szél;
                                                           a papajafák mintha rémüldöznének,
                                                és feleselnének a mező északi részén a margózafák,
                                                           a borpálmák feje pedig mintha cseverészve hosszan ingadozna.
                                           
                                   Fél három.
 
                                                            Az ázott ligetben ragyogó délután
                                                 bejött az északi s a déli ablakokon,
                                                            és felüdítette a lelkem.
 
                                                             Nem tudom, miért ötlik fel,
                                                  hogy ez a nap olyan, mint egy rég elmúlt nap,
                                                             mely semmi feladatot nem ismer el,
                                                                     és nincs benne semmi kötelező.
 
                                                             A jelen horgonyáról leszakadva úszik az ilyen nap.
                                                  A múlt, melynek délibábjaként látom,
                                                             volt az valamikor, valahol?
                                                                       Vagy tán az örök múlt az?
                                                  A szerelmesnek úgy tűnik, előző életéből ismeri,
                                                                     amikor menny volt, amikor aranykor volt
                                                             - időben örökre elérhetetlen kor.
 
 
                                                  Ahogy ez az aranyból-smaragdból, fényből-árnyékból álló,
                                                               a pihenés kábulatától lomha ásárh havi nap
                                                  tűzbe jön, és lobogó vállkendőjét a mezőre teríti,
                                                               úgy tűnik, lágy szépsége van is meg nincs is:
                                                  a délutáni gaudaszáranga rága e lassú tételének dallama az ég vínáján
                                                               az idők kulisszái mögül szűrődik ki.
 
 
                                                                       Bangha Imre fordítása

 

Vissza a Füveskönyv rovathoz >>>